බකමුණේ බණ

බකමුණේ බණ

පුරාණයේ, ගන්ධාර දේශයේ, විශාල වනාන්තරයක, ගම්භීර ගඟක් අසබඩ, යෝධ මූකලානක් විය. මේ මූකලාන මැද, උස මහත, බලවත්, මනා හැඩරුවකින් යුතු, රජෙකු සේ දිස්නා 'බකමුණ' නම් අලියෙක් විසීය. බකමුණ, සිය ශක්තියෙන්, බලයෙන්, ගම්බිම්, මිනිසුන්, සතුන් සියල්ල භීතියට පත් කළේය. උගේ හඬ ඇසු පමණින්, කුඩා දරුවන් පවා කඳුළු සැලීය. ගම්වාසීන්, එළුවන්, මුවන්, කුරුල්ලන්, ගස් කොළන්, සියල්ල උගේ ආධිපත්‍යය යටතේ ජීවත් විය. උගේ මදයට, උගේ බලයට, කිසිවෙකු අභියෝග කළේ නැත. උගේ ගමන, මහ පොළොව සෙලවීය. උගේ ශබ්දය, අහස කම්පා කළේය.

වරක්, මේ වනාන්තරය අසබඩ, එක්තරා ධර්මධර, ගුණධර්ම වලින් පිරිපුන්, ශාන්ත, සෝභන නම් රහතන් වහන්සේ නමක් වැඩ විසීය. උන්වහන්සේ, සියල්ලන්ටම මෛත්‍රිය, කරුණාව, දයාව, ධර්මය දේශනා කළහ. උන්වහන්සේගේ ධර්මය ඇසූ, සත්වයන් සියල්ල දුකෙන් මිදී, සැනසුම ලැබීය. එහෙත්, බකමුණ, උන්වහන්සේගේ ධර්මය ගැන කිසිදු උනන්දුවක් දැක්වූයේ නැත. උගේ සිතේ තිබුණේ, සිය බලය, සිය ආධිපත්‍යය පමණි. දිනක්, බකමුණ, ධර්මය දේශනා කරන ස්ථානයට පැමිණ, සිය ශබ්දය, සිය බලය පෙන්වමින්, රහතන් වහන්සේට අභියෝග කළේය. " මාගේ ශක්තිය ඉදිරියේ, උඹේ ධර්මය කුමක්ද? මම මේ වනාන්තරයේ රජුයි!"යි උගේ හඬ අහසට නැගුනේය.

රහතන් වහන්සේ, කිසිදු බියක්, කෝපයක් නොමැතිව, සන්සුන්ව, බකමුණ දෙස බැලූහ. උන්වහන්සේගේ මුහුණේ තිබුණේ, සියල්ලන්ටම තිබූ කරුණාව, මෛත්‍රියයි. " යහළුව, උඹේ ශක්තිය, උඹේ බලය, මේ මොහොතේදී පමණයි. එය දිනෙන් දින, සැණකෙළියෙන්, සැණකෙළියෙන්, ක්ෂණයෙන් ක්ෂණයෙන් අඩුවෙමින් යනවා. එහෙත්, ධර්මය, එය සදාකාලිකයි. එය කිසිවෙකුටත් උදුරා ගත නොහැකි දෙයක්."යි රහතන් වහන්සේ බකමුණට කීහ. බකමුණ, මේ වචන ඇසූ පමණින්, එය තේරුම් ගත්තේ නැත. උගේ සිතේ තිබුණේ, මද, උඩඟුකම පමණි. " ධර්මය? මා ධර්මය අසා, මගේ බලය අහිමි කරගන්නේ නැහැ!"යි කීවේය. එවිට, රහතන් වහන්සේ, බකමුණට ධර්මය පිළිබඳව, සියලු සත්වයන්ගේ දුක, සියලු සත්වයන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය පිළිබඳව දේශනා කරන්නට වූහ. උන්වහන්සේ, බකමුණට, සිය ශක්තිය, සිය බලය, ක්ෂනික බව, සියලු දේ අනිත්‍ය බව, දුක බව, අනාත්ම බව පිළිබඳව පැහැදිලි කළහ. උන්වහන්සේගේ ධර්මය, බකමුණගේ සිතේ, ගැඹුරු බලපෑමක් ඇති කළේය. උගේ සිත, ධර්මයෙන්, කරුණාවෙන්, මෛත්‍රියෙන් පිරෙන්නට විය. උගේ බලය, උගේ මද, සියල්ල වියැකී ගියේය.

කාලය ගත විය. බකමුණ, රහතන් වහන්සේගේ ධර්මය අසා, සියල්ල අවබෝධ කර ගත්තේය. උගේ බලය, උගේ මද, සියල්ල අහිමි විය. උගේ සිත, සියලු සත්වයන් කෙරෙහි, මෛත්‍රිය, කරුණාව, දයාව පිරී ගියේය. උන්වහන්සේ, සිය බලය, සිය ශක්තිය, අනුන්ගේ දුක නිවා, අනුන්ගේ සේවයට යොදවන ලදී. උගේ ගර්ජනාව, අනුන්ගේ දුක නිවන ගීතයක් බවට පත් විය. උගේ ශක්තිය, අසරණයන්ට පිහිට වන ශක්තියක් බවට පත් විය. ගම්වාසීන්, සතුන්, සියල්ල, බකමුණගෙන්, කිසිදු භයක් නොමැතිව, සැනසුමෙන් ජීවත් වූහ. රහතන් වහන්සේ, බකමුණගේ ධර්මාවබෝධය දුටු විට, සතුටු වූහ. " හොඳයි, බකමුණ. උඹේ ධර්මාවබෝධය, ලොවට ආදර්ශයක්."යි කීහ. බකමුණ, සැබෑ සැනසීම, සැබෑ ආධිපත්‍යය, ධර්මය තුළින් ලැබෙන බව තේරුම් ගත්තේය.

මේ අනුව, බකමුණ, සිය බලයෙන්, සිය ශක්තියෙන්, අනුන්ගේ දුක නිවන, අනුන්ගේ සේවයට කැප වූ සත්වයා බවට පත් විය. උගේ ධර්මාවබෝධය, ලොවට, ධර්මය, සැබෑ ආධිපත්‍යය, සැබෑ සැනසීම ලබා දෙන බවට සාක්ෂියක් විය. උඩඟුකම, මද, බලය, සියල්ල ක්ෂනික බව, ධර්මය සදාකාලික බව, ලොවට පසක් කර දුන්හ.